حضرت علی (ع) خطبه بدون الف
حمدتُ من عظمت منّته، وسبغت منته،وسبقت رحمته غضبه،وتمّت
کلمته،و نفدت مشیّته،و بلغت قضیّته.
حمدته حمد مقرّ بربوبیّته ]متختضّع لعبودیّته[ متصل من
خطیئته]متفرّد بتوحیده[ مؤمّل منه مغفره تنجیه، یوم یشغل ]کلٍُُُُُِِِِِِِِّّّّّّّّّّّّّّّّ[عن
فصیلته وبنیه
خدائی را حمد وستایش می نمایم که منت او بر(آفریدگانش ) بزرگ است و نعمت او همگان را فرا گرفته ومهرورحمت او بر خشم و غضبش پیشی گرفته و کلمه او به کمال رسیده و مشیت و خواست او در همه چیز نفوذ کرده و قضای او به امضایش رسیده است.
او را به گونهای ستایش می کنم که اقرار کننده ای به ربوبیت او اقرار می نماید ( در برابر بندگی او تواضع و فروتنی می کند) از خطا کاری خویش بیزاری می جوید.(به یگانگی او اقرار می کند)
از او آرزومند مغفرت و بخششی است که موجب رهایی اوست ، در روزی که هرکس به خود مشغول است و از بستگان و فرزندانش رو می گرداند.